Column Marion Wolters
Maandag 6 juni: Bijna is het zover…
Het Nederlands elftal is er klaar voor, Bert van Marwijk is er klaar voor.
Heel Nederland is er klaar voor. De straten kleuren langzaam oranje, vlaggetjes verschijnen aan auto’s en fietsen, iedereen houd ineens van voetbal.
Alleen ik, ik ben er eigenlijk nog helemaal niet klaar voor. En het wordt wel eens tijd want woensdag vlieg ik al naar Zuid Afrika. Vrijdag zit ik al in het stadion bij de openingswedstrijd Zuid-Afrika tegen Mexico en toch moet het besef dat ik er echt naartoe ga nog steeds komen.
Zuid Afrika is er ook klaar voor getuige de foto die ik bij deze column zet. Met vlag en wimpel worden wij en alle andere voetbalnaties verwelkomd. Nu ik nog..
Het enige wat ik echt in handen heb is een ticket naar Johannesburg en een toezegging dat er iemand op me staat te wachten op het vliegveld. Ik ga op uitnodiging en alleen. Ik vrouw van 49 die eigenlijk, als ik heel eerlijk ben alleen van voetbal geniet tijdens grote toernooien.
Ik zal ook nooit beweren dat ik er verstand van heb dus laat ik jullie vanaf deze plek meegenieten van het commentaar en de belevenissen van een volkomen leek. Ik beloof jullie absoluut geen ellenlange technische nabeschouwingen maar belevenissen en indrukken.
Stadionervaringen van de openingswedstrijd én van de wedstrijd Nederland – Denemarken vanuit vrouwelijk oogpunt bezien. Nee wees gerust, ik zal ook geen uitgebreide beschrijvingen gaan geven van de kleding van de voetbalvrouwen. Het worden wel voetbalverhalen.
Maar wie weet, heb ik wel interessante ontmoetingen of kan ik jullie een beetje laten meeproeven van de sfeer daar ter plaatse.
Er moet mij nog een bekentenis van het hart. Oranje staat me voor de duvel niet (daar ben ik te dik voor). Ik kleur veel beter in blauw of groen. Maar ik zal onze kleur met trots dragen in Zuid Afrika, want alleen wie erin gelooft kan daadwerkelijk de overwinning behalen.
Artikelen (RSS)