EK Voetbal 2012 Oekraïne en Polen TV

Als jullie me gemist hebben de laatste dagen of dachten dat ik door een leeuw was opgegeten dan kan ik jullie geruststellen.; ik ben er nog. Ik heb 2 dagen gebivakkeerd in de jungle. In een 5 sterren hotel omgeven door een parkachtig  oerwoud compleet  met apen die in de vroege morgen naar je staren als je de gordijnen open trekt. Ook was ik een dag op safari en heb, in een open jeep, oog in oog gezeten met een leeuw, een joekel van een olifant, giraffen en nog veel meer om op te noemen.

Ook heb ik het erg druk gehad met flirten en praten met het Mexicaanse team, het Deense team (om ze af te leiden natuurlijk)  en met supporters uit alle landen van de wereld. De Duitsers waren natuurlijk erg voldaan en blij gisterenavond (geef ze eens ongelijk!).  Bovendien was internet, zelfs in dat luxe resort, erg moeilijk en duur dus vandaar.

Maar vandaag ben ik erbij geweest. Om 8 uur vanochtend zat ik al in de bus op weg naar het stadion.  Het was een rit van 2 uur maar bij Johannesburg zat het verkeer helemaal vast. Het is niet te geloven hoeveel Oranje fans er waren. Nederlanders natuurlijk maar ook veel Zuid Afrikanen zijn enorme fans van Oranje. Heerlijk om te weten dat we zo ver van Nederland een grote achterban hebben.

Na de controle bij het stadion bleek dat we kaarten hadden voor een  suite, een soort sky-box met eigen bar, restaurant en binnenruimte met groot videoscherm. En natuurlijk prachtige zitplaatsen in het stadion. Met een drankje en een hapje is de tijd voor de wedstrijd zo voorbij. Er valt zoveel te zien. Natuurlijk droeg ik mijn oranje T-shirt maar als je ziet wat mensen allemaal meeslepen om zich op te doffen tot Oranje fan. Hele Carnavalsoutfits, grote hoeden, vlaggen, trommels en natuurlijk Vuvuzela’s.  Denk aan het geluid van een zwerm bijen maar dan 10.000 keer zo hard.

Met mijn verrekijker heb ik de warming up gevolg en ik moet zeggen dat gebeurde grondig. Ook werden nog de doelpalen gecontroleerd (is dat ergens goed voor of is dat meer om belangrijk te doen?) en wierp van Marwijk een kritische blik op de grasmat die er overigens fantastisch uitzag ( en tijdens de rust worden alle gaatjes gestopt! ).

Als Limburger was ik natuurlijk bijzonder trots op Van Bommel (hij is maar een dorp bij mij vandaan geboren). Tijdens het volkslied stonden de tranen in mijn ogen ( ja ik weet het ik ben een emotioneel mens) en tijdens de eerste helft eigenlijk constant maar dan van teleurstelling. De sfeer was goed maar de wedstrijd kwam maar niet op gang. Ik vond de Nederlanders onzeker, klungelig en traag. Van mij had van der Vaart er al na 10 minuten uit gemogen. Het leek wel alsof ze elkaar niet konden vinden. En de Denen hadden veel betere kansen als de Nederlanders.

Waarschijnlijk heeft van Marwijk in de rust gedreigd hun salaris niet te betalen (als je zo veel verdiend moet je er ook voor werken!) want de tweede helft ging al beter. De eerste goal was natuurlijk een cadeautje maar de tweede goal van Kuyt was briljant. In de skybox zat een zeer internationaal gezelschap maar het was feest. Het mooie van zo’n luxe plaats is dat je na de wedstrijd gewoon door kunt feesten want de box blijft nog 2 uur open.  Buiten het stadion heb ik veel Nederlanders gesproken waaronder een vriendengroep die al 6 WK’s samen afreist, leuk toch.

De briljante foto die gemaakt is van mij met een Oranje supporter kan ik jullie helaas nog niet tonen want ik kan ze helaas niet overzetten op deze computer.

De You Tube filmpjes volgen spoedig, zowel van de Big Four als van de Big Five.

Aan iedereen die mij gevraagd heeft een echte Vuvuzela mee te nemen heb ik maar een verzoek; please dont use him near me!

Tot ziens.

Hallo lezers. Sorry dat jullie een paar dage op bericht hebben moeten wachten maar internetten in het vliegtuig is nog steeds erg moeilijk ( lees onmogelijk) en wat valt er ook te vertellen van een lange vlucht beginnend met veel turbulentie vanwege noodweer en de rest van de 10 uur met een slapende ( niet knappe) man naast me die dat ook nog eens met de mond open deed.

Nu zit ik, helemaal gesloopt ,behoorlijk hees en met oren als toeters ( ongeveer 80.000 Vuvuzela’ s om je heen is niet niks) te proberen aan jullie over te brengen hoe het was.

Het was een dag om nooit meer te vergeten. Beginnend met om 10 uur vanochtend de rit naar het stadion. Overal versierde auto ‘s, toeterende mensen en iedereen ( ook het hotelpersoneel) gekleed in de kleuren van Zuid Afrika. De mensen hier zijn zo trots dat zij dit alles mogen organiseren.

Ik hoor hier ook overal dat het de mensen ( lees blank en zwart) dichter bij elkaar heeft gebracht.

Rond het immense stadion was overal muziek en natuurlijk veel festiviteiten rond de grote sponsors. We waren al meteen in de stemming. Met onze speciale VIP passen konden we vooraf nog lekker lunchen en daarna op een snelle manier het stadion in.

Petje af voor de organisatie. Alles ging even voorspoedig en snel; de security controle, de bewegwijzering en de hulp in het stadion. We zaten redelijk dicht bij het veld aan de lange zijde. Naast ons was een vak Mexicaanse supporters. Er was vriendschappelijke rivaliteit , het ging er leuk en vrolijk aan toe. Lees de rest van dit artikel »

Half 11 is het en eindelijk ben ik klaar voor vertrek. Morgen om deze tijd zit ik in  het vliegtuig op weg naar Johannesburg. Voor mijn reis heb ik slechts enkele bescheiden wensen.

• Geen file op weg naar Brussel.
• Een voorspoedige aansluiting in Frankfurt.
• Niet al te veel zingende Duitse supporters in het vliegtuig.
• Als dat vorige toch het geval is hoop ik het geluk te hebben een upgrade naar Business Class te krijgen.
• Leuke films op een eigen schermpje of anders veel slaap.

Dat is toch niet te veel gevraagd? Voor de zekerheid laat ik mijn oranje attributen veilig in mijn koffer. Als je met een Duitse maatschappij vlieg moet je het noodlot niet tarten vind ik.

Voor de Duitse supporters zijn er anders ook handige attributen uitgevonden. Kijk maar naar onderstaand filmpje dat ik op You Tube ontdekt heb.

Morgen zie ik mijn collega’s nog. De school kleurt ook langzaam oranje en voor maandag 14 juni zijn aangepaste lesroosters beloofd. Ik heb zo’n vermoeden dat Nederland plat ligt op 14 juni. Het mooie aan zo’n groot toernooi is de saamhorigheid die je overal ziet. Iedereen is voor Oranje, er is geen verdeeldheid, Oranje is waar we allemaal op stemmen.

Dat is in de politiek wel anders. Zelfs vandaag waren er volgens de peilingen nog 25% zwevende kiezers. De keuze is te groot, de programma’s niet duidelijk en er is verdeeldheid alom.

Nee dan ons elftal; één team, één doel. Daar kun je op vertrouwen.

Vandaag was nog een gewone werkdag bij Gilde Opleidingen in Venlo.

Ik ben er stagecoördinator voor Hospitality & Wellness wat betekent dat er in deze tijd van het jaar veel leerlingen in het buitenland zitten of nog gaan. Dan is er altijd wel iets wat geregeld moet worden of een probleem dat om een oplossing vraagt.

Ik ga tijdens mijn verblijf in Zuid-Afrika vast weer op zoek naar nieuwe stagebedrijven. Mijn werk laat me nooit helemaal los. Een aantal maanden geleden heb ik het Hilton hotel in Sandton Johannesburg al benaderd. Ja goed geraden, dat is de plek waar “onze jongens” logeren. Misschien kan ik er nu wel een kijkje gaan nemen, mijn eigen hotel ligt ook in Sandton.

Tussen de bedrijven door heb ik mijn ticket geprint, gecheckt of er nog wel 3 lege bladzijden in mijn paspoort zaten ( schijnt belangrijk te zijn om Zuid-Afrika binnen te mogen) en geprobeerd om Zuid-Afrikaanse Rand te bestellen( ik was natuurlijk veel te laat). Och er zijn altijd nog creditcards en pinautomaten dus geen paniek.

Nu zit ik thuis en bedenk wat ik allemaal mee moet nemen. Mijn videocamera , fototoestel en verrekijker ( voor de Big Five en de Grote Vier) liggen klaar, dat is niet zo moeilijk.

Maar.. , ja sorry ik ben een vrouw, welke kleren moeten mee. Het is winter in Zuid Afrika en Johannesburg ligt hoog( 1800 meter). Heb ik net besloten mijn winterjas mee te nemen lees ik weer dat het zo’n prachtig weer was tijdens de eerste trainingsdag.

Ik heb VIP kaarten voor de wedstrijden wat inhoudt dat er vooraf een lunch is. Moet ik dan in het net? Of is een sportieve stadionoutfit ook goed. Stel je voor; kom ik tijdens de lunch voorafgaand aan Nederland – Denemarken geheel in oranje en is iedereen in pak of Black Dress. Ik neem gewoon maar alles mee wat inhoudt dat ik op zoek moet naar een groter koffer.

Zou Arjen Robben dat probleem nu ook hebben? Nee die is natuurlijk alleen maar blij dat hij toch kan gaan en waarschijnlijk al de eerste wedstrijd speelt. Wat dan weer heel sneu is voor de reserve- speler die ongetwijfeld al stiekem gehoopt had dat het toch allemaal wat ernstiger was. Ja ik weet zo zijn we niet, de teamgeest telt, en de besten moeten opgesteld worden.

Maar een beetje hopen mag toch wel als je zó dicht bij de roem staat?

Op de foto’s: Het Hilton hotel van Oranje en het Palazzo Hotel waar ik verblijf. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dat van mij nog mooier is.

Bijna is het zover…

Het Nederlands elftal is er klaar voor, Bert van Marwijk is er klaar voor.
Heel Nederland is er klaar voor. De straten kleuren langzaam oranje, vlaggetjes verschijnen aan auto’s en fietsen, iedereen houd ineens van voetbal.

Alleen ik, ik ben er eigenlijk nog helemaal niet klaar voor. En het wordt wel eens tijd want woensdag vlieg ik al naar Zuid Afrika. Vrijdag zit ik al in het stadion bij de openingswedstrijd Zuid-Afrika tegen Mexico en toch moet het besef dat ik er echt naartoe ga nog steeds komen.

Zuid Afrika is er ook klaar voor getuige de foto die ik bij deze column zet. Met vlag en wimpel worden wij en alle andere voetbalnaties verwelkomd. Nu ik nog..

Het enige wat ik echt in handen heb is een ticket naar Johannesburg en een toezegging dat er iemand op me staat te wachten op het vliegveld. Ik ga op uitnodiging en alleen. Ik vrouw van 49 die eigenlijk, als ik heel eerlijk ben alleen van voetbal geniet tijdens grote toernooien.
Ik zal ook nooit beweren dat ik er verstand van heb dus laat ik jullie vanaf deze plek meegenieten van het commentaar en de belevenissen van een volkomen leek. Ik beloof jullie absoluut geen ellenlange technische nabeschouwingen maar belevenissen en indrukken.
Stadionervaringen van de openingswedstrijd én van de wedstrijd Nederland – Denemarken vanuit vrouwelijk oogpunt bezien. Nee wees gerust, ik zal ook geen uitgebreide beschrijvingen gaan geven van de kleding van de voetbalvrouwen. Het worden wel voetbalverhalen.

Maar wie weet, heb ik wel interessante ontmoetingen of kan ik jullie een beetje laten meeproeven van de sfeer daar ter plaatse.

Er moet mij nog een bekentenis van het hart. Oranje staat me voor de duvel niet (daar ben ik te dik voor). Ik kleur veel beter in blauw of groen. Maar ik zal onze kleur met trots dragen in Zuid Afrika, want alleen wie erin gelooft kan daadwerkelijk de overwinning behalen.

Tot morgen.